به نام خداي يگانه

گاهي وقتا خيلي دلت مي گيرد . آنقدر كه نمي تواني نفس بكشي .

گوشه اي مي نشيني ، دست هايت را دور زانوانت حلقه مي كني ، چشم هايت را مي بندي سرت را به ديوار تكيهمي زني و ...

اما نمي شود . مي خواهي خودت را خالي كني ... راه مي روي ، شعر مي خواني ...انگار بغضي هزار ساله گلويت را گرفته است .

دست هايت عرق كرده اند ، هيچ كس نيست . آن لحظه هيچ كس به دردت نمي خورد . يعني اصلاً حوصله ي كسي را نداري . دلت بدجور شكسته است ...

بلند مي شوي ، دستت را به ديوار مي گيري تا نيفتي . دوست داري به طرفش بروي ، اما ... رويت نمي شود .

خيلي حرفها داري كه به او بگويي حرفهايي كه جز او به هيچ كس نمي شود گفت ، يعني فقط بايد به او گفت ...اما رويت نمي شود .

آخر با چه رويي مي خواهي بروي . خيلي وقت است به سراغش نرفته اي ...يعني اصلاً يادش نبودي ...

پيش تر، گاهي از كنارش رد مي شدي و اگر دست مي داد سلامي هم  مي كردي  اما حالا ... فقط خجالت مي كشي و نگاهش مي كني .

يعني جوابت را مي داد ؟؟؟ آرام سرت را بلند مي كني و آهسته صدايش مي زني . اما ... او آنجا است .

قبل از اينكه صدايش بزني . قبل از اين كه تو لب واكني . و باز مثل هميشه مهربان نگاهت مي كند. گرچه تو نگاهش را نمي بيني ، اما حس مي كني .

بغضت وا مي شود . و اشك هايت گونه ها ، چشم ها و دهانت را خيس مي كنند . به تو نزديك است ، خيلي نزديك ، دستت را مي گيرد .

و تو ديگر ... تو ديگر خودت نيستي ، ديگر من قبلي نيستي . تازه شده اي . اشك ها امانت نمي دهند ... دست هايت مي لرزد ... هق هقت سكوت تيره ي اتاق را شكسته  است . نگاه مي كني  به رويت لبخند مي زنند و او هم ... و تو فقط مي خواهي از ته دلت فرياد بزني :

 « خدايا ! خيلي دوستت دارم »

                                                    غم زخم زبان این آدمکهای سفالی را

هنوز از شرجی لبهای گرمت آرزومندم

                                                  به باران بسپرد فصل عقیم خشکسالی را

به یاد وسعت رنگین کمان ناب چشمانت

                                                 به آتش می کشد آهم شکوه سبز شالی را

بهای لحظه هایی را که با یادتو سر کردم

                                                برایم هدیه آوردند این آشفته حالی را

برای بردن نعش غزلهای جوانمرگم

                                             خبر کن قاصدکهای غریب این حوالی را 

دلدار من مثل این است که از عشق پنهان ما آگاه شده اند و شتابان به دنبال ما می آیند زود

باش انگشتری خود را بر زمین انداز تا از آن دریایی پدید آید اگر از دریا گذشتند شانه زردی ات

را بر زمین انداز تا از آن نیزار پهن آور پدید آید اگر از نیزار گذشتند سه بار پیاپی آه بکش تا مه غلیظ

پدید آید وراه ما را از نظرشان بپوشاند اگر با وجود مه باز به تعقیب ما ادامه دادند و صدای پایشان

همچنان پشت سرمان بلند شد دستهای لرزانمان را به هم خواهیم داد و در گوشهای منتظر

من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که

از من عاشق تر با شد

واز من مهربانتر برای تو

من تو را به کسی هدیه می دهم

که صدای تو را از هزار فرسخ راه دور

در خشم-مهربانی-در دلتنگی

در هزار همهمه دنیا

یکه و تنها بشناسد

من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که

راز آفتاب گردان وتمام سخاوتهای

عاشقانه این گل معصوم را بشناسد

ترنم دلپذیر هر آهنگ...هر نجوای کوچک

برایش یک خاطره مشترک باشد

او باید از رنگین کمان چشمهای توبداند

که امروز هوای دلت

آفتابی ست

یا آن دلی که برایش میمیرم سرد و بارانی ست

ای بهانه زنده بودنم

تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که

قلبش هزار بار بعد از دیدن تو

باز هم به دیوانگی و بی پروایی او لین نگاه من بتپد

همانطور عاشق... همانطور مبهوت

وقارو جمال بی مثال

ولی آیا کسی پیدا خواهد شد

از من عاشق تر واز من مهربانتر برای تو

تو را سخاوتمندانه با دنیایی از حسرت خواهم بخشید

واو را که از من عاشق تر است هزار بار خواهم بوسید

                                               از دست غمت سینه ویرانه ببینی

رفتی و شدم همدم تنهایی و غمها

                                              باز آ که مرا از همه بیگانه ببینی

بی تو نازم هستی ام همچو شبی تار گذشت

                                                              با تو تا چشم زدم فرصت دیدار گذشت

سوت و کور وسیهی بود و تو بودی چو چراغ

                                                             حیف و صد آه که آن دولت بیدار گذشت

در روی صندلی که زیر درختی رو برو با دریاچه کمی اون ورتر هر روز منتظرت هستم زود برگرد

من چشمامو بسته نگه می دارم فقط واسه لحظه ای که تو می یای بازشون کنم من واقعا

خیلی دلتنگت هستم

با من بمان تا در سراچه ذهنم برایت قصری بسازم قصری با گل های شب بو و مریم قصری که هر روز

صبح با ندای عشق عطر آگین شود قصری که با پاک ترین عشق ها هر روز غبار روبی کند

با من بمان تا خاطراتت را با عشق تجربه کنم

من به چشمان پر از مهر تو عادت دارم

                                                       به تو و طرز نگاه تو ارادت دارم

عطش حسرت دیدار تو را پایان نیست

                                                     اشتیاقی است که هر لحظه و ساعت دارم

با تو ای قله ترین نقطه پرواز دلم

                                                   آسمانی پر از احساس سعادت دارم

بی بهانه سلام

پاییز گوارای وجود نازنینت نازنین من. با روزهای مانده به آغاز چه می کنی. راستی چرا

هر چه می شمارم تولدت نمی شود کاش می شد من تقویم را ورق بزنم و آنوقت بگذریم.....

هر روز روز تولد توست هر وقت برگی می افتد مرغی بال باز می کند غنچه سپید مریمی

عاشق عکسش را در آب برکه ای زلال می بیند و خود را نمس شناسد هر وقت آسمان

بغض می کند باران گلوی شمعدانیهای صورتی را که کم کم رنگ می بازند به هوای آوردن

تو تازه می کند و هر وقت می آیی و دلم می خواهد بمانی اما می روی.....

من و پاییز قرار گذاشتیم به آن سه فصل دیگر هم سپرده امسال زودتر تولدت می شود

لطف می کنی کمی زودتر کبوتران هلاک چشم به راه صحن خیس از اشک دلم را به آرزویشان برسانی

زیبای من ای تنها دلیل رد کردن هر دلیل و ای تنها بهانه آوردن هر بهانه دیوانه برق نخست

نگاه توام با یک جور بی تابی از نوع بی بازگشتش.

می دانی که چه می گویم تنها تو می دانی دیگران اگر بخواهند بدانند هم نمی توانند

فدای انعکاس فروغ بی نظیر چشمان روشن معصومت محض خاطر تولدت از آن جوابهایی برایم

بنویس که جادو می کنند.

دلم تنگ است برای خودت  تولدت  جادویت و سرزنشت  هر چه بجز سفرت.

بگذار پرنده سرگردان نگاهم  در پناه آلا چیق مژگان مجنونت تا ابد احساس آرامش کند

وآتش عطشم را با جرعه ای که هیچکس هرگز از هیچ چشمه ای ننوشیده خاموش نه شعله ورترش کن

من کلبه خوشبختی تو را روزی با گلهای شوقم فرش خواهم کرد و برایت سایبانی از جنس

پناه پروردگار خواهم ساخت و قشنگترین لحظه هایم را به پای ساده ترین دقایقت خواهم ریخت

تا باز هم بدانی که من عاشق ترین پروانه ات بودم مجنون ترین دیوانه ات هستم و چه بخواهی چه

نخواهی در خانه ات خواهم ماند. با عاشق ترین لهجه ای که یک لیلای با وفا سالها زیر سایه خورشید

در صحرا آموخته است.

اگر بینی که نابینا و چاه است اگر خاموش بنشینی گناه است

به نظرمن اگه از نظر ظاهری بخوایم بگیم بعضی نابینایان هستند که درسته که چشم سرشون نابیناست ولی دلی روشن و پاک دارند که چاه راه از غیر چاه تشخیص می دن و بعضی ها با داشتن چشم سر از دلی پاک محرومند و در عمق چاه زندگی می کنند . و هر چی طناب برای نجاتشون به عمق چاه می فرستی اونو پس می زنن.

بعضی از انسانها هستند که منتظر یه تلنگرند و وقتی باهاشون حرف می زنی می بینی که از خیلی چیزا آگاهی ندارن و هنوز تو قلبشون نور یه فانوس سوسو میزنه و به مرور زمان میشه قلبشونو چراغونی کرد.

اما بعضی انسانها قلبشون تاریک تاریکه و تموم شمع هایی که تو قلبشون روشن بوده آب شده و دیگه نوری تو قلبشون نیست و به تاریکی عادت کردن و وقتی یه دریچه ای از نور روشون باز می کنی چشمشونو می زنه و اذیت میشن و ما فقط وظیفه داریم به آنها گوشزد کنیم دیگه نمی تونیم نگهبان اونا باشیم که آیا حرفامون تاثیرگذار بوده یا نه؟

خدا هم در قرآن خطاب به پیامبر(ص) فرموده که تو حقیقت را به آنها بگو اگر گوش نکردند آنها را به حال خود رها کن.

به قول معروف: از ما گفتن بود خواه پند گیر خواه ملال.

البته کسی هم که امر به معروف و نهی از منکر میکنه نباید مغرور باشه و نگاه عاقل اندر سفیه داشته باشه و شخص مقابل رو تحقیر کنه.چون در اسلام هم در درجه اول به خلق نیکو سفارش شده.

برای خود من پیش اومده که افرادی با ظاهر مذهبی چنان بد با آدم برخورد می کنن که طرف مقابل را زده می کنن.

امر به معروف مثل یه شاخه گل میمونه که باید اونو به طرف مقابل تقدیم کنی تا اون هم با اشتیاق گل رو از شما قبول کنه ولی اگه شاخه گل رو پرت کنی تو صورتش اونم شاخه گل رو زیر پاهاش له می کنه.

امیدوارم که صحبتام مفید بوده باشه.

باتشکر.

سمانه چهارشنبه 2 آبان1386 ساعت: 18:11